Проблемы конституционализма

Скачать в pdf «Проблемы конституционализма»


Наступным этапам шлюбнага працэсу было вянчанне, якое стала неабходным элементам законнага шлюбу з прыняццем xрысцiянства. Але да сярэдзшы XVI ст. да царкоунага вянчання ставтся як да элементу падрыхтоучага этапу шлюбу. Таму звычайна вянчанне здзейснялася задоуга да вяселля, адначасова са змовiнамi i заручынамi. Канчатковым i ас-ноуным этапам шлюбнага працэсу было уласна “вяселле”.


Шлюбныя дачыненнi у другой палове XVI ст. рэгулявалкя не столькi звычаёвым правам i свецкiм заканадауствам, але у большай ступенi канатчным (царкоуным) правам.


Здауна на землях сучаснай Беларусi xрысцiянства iснавала у двух абрадах: заxоднiм i усходтм. Паколькi з увядзеннем хрысщянства рэгуляванне сямейных (асабiстыx) i шлюбных да-чыненняу адышло да юрысдыкцыi царквы, то рэгуляванне адзначаных iнстытуцый адбывалася пераважна царкоуным i свецка-царкоуным заканадауствам. Для каталщкай царквы крынiцамi ка-нанiчнага права былi “Дэкрэт Грацыяна”, “Дэкрэталн Рыгора IX”, “Corpus juris canonici”, праваслауная царква карысталася такiмi крынiцамi царкоунага права як “Скрутак Яраслауля” i “Кормчая”. У сваiм маральным вучэннi царква прызнавала шлюб неабходным i трывалым звязам, пра-пагандуючы яго непарушнасць. У пачатковы перыяд усталявання хрысц1янства з прычыны супя-рэчнасцей памiж хрысщянсюм вучэннем i звычаямi свецкага грамадства царква не вызначыла свайго стаулення да факта скасавання шлюбу, што пазней спрычшшася да узнiкнення розных па-дыходау да гэтай праблемы ва усходней i заходней царквах (праваслауная царква дазваляла ска-саванне шлюбу, а каталщкая лiчыла скасаванне немагчымым).


Канцэпцыя шлюбу i яго скасавання па канатчнаму (царкоунаму) праву фармавалася пад пэуным уплывам свецкага рымскага заканадауства. У асноуныя канатчныя зборнiкi было унесена азначэнне шлюбу, дадзенае яшчэ рымсюм юрыстам Мадэстынам i змешчанае у Дыгестах Юстынiяна, адкуль i было запазычана царквой: “Шлюб ёсць хаурусам мужа i жонкi, супольнасцю усяго жыцця, з’яднаннем божага i чалавечага права”. Неабходнасць цар-коунага вянчання як абавязковая умова законнага шлюбу была уведзена у IX ст. для свабод-ных, i толькi у 1563 г. Трыдзенск Сабор зацвердзiу абавязковасць царкоунага вянчання як умовы законнасцi шлюбу для усix хрысщян. У Bялiкiм Княстве пастановы Трыдзенскага са-бора былi уведзены у 1577 г. Судовая практыка у княстве сведчыць пра наданне вянчанню у XVI ст. важнага юрыдычнага значэння, незалежна ад абрада хрысщянскага веравызнання, таму што законнасць шлюбу наупрост уплывала на законнасць паходжання i спадкаванне са-цыяльнага статусу. Акрамя вянчання, заключэнне сапрауднага шлюбу мела некальк вызна-чаных умоу. Галоунай умовай сапрауднасцi шлюбу з’яулялася згода бакоу на шлюб, пару-шэнне яе мела вынiкам несапрауднаць шлюбу. Сапраудны шлюб мог быць заключаны асо-бай, якая мела шлюбны узрост (па Статуту 1588 г. 13 год для дзяучыны i 18 год для юнака), не знаходзглася у шлюбе з шшай асобай, не мела кроунай, духоунай, цывiльнай роднасцi i сваяцтва з сужэнцам i 1нш. Патрабаванне захавання мноства умовау сапрауднасцi шлюбу вызвала неабходнасць стварэння дыспензацыйнага права, якое пры пэуных умовах дазваляла вызваленне ад другарадных перашкод да шлюбу, напрыклад, калi дазвалялася устутць у трэцi па лiку шлюб па прычыне немагчымасцi iнакш выхаваць асiрацелыx дзяцей.

Скачать в pdf «Проблемы конституционализма»